Εβραιοι σφάζουν Έλληνες στην Τουρκοκρατία

Το ακόλουθο κείμενο είναι μία συλλογή από αποσπάσματα ιστορικών βιβλίων και άλλων αναφορών και το έγραψε ο ΑΝΤΙΟΧΟΣ.
http://www.schizas.com/site3/el/oi-aparhes-toy-antievraikoy-misoys-diahronikos.html
---------

Η στάση των Εβραίων κατά το 1.821μ.α.χ.χ.

Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, Σπυρίδωνος Ι. Τρικούπη, Φιλολόγου-Ιστορικού, Πρώτου Πρωθυπουργού της Ελλάδος, εκδόσεις δημιουργία - ΑΠ.Α.ΧΑΡΙΣΗΣ, ΑΘΗΝΑ 1996. Πιστή ανατύπωση από την έκδοση στο Λονδίνο ΑΩΝΓ΄ – ΑΩΝΖ΄(1853-1857)

Α΄ ΤΟΜΟΣ

Απόσπασμα 1: Οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης – Η στάση τους
Περίληψη από τα προηγούμενα:Οι Έλληνες εξεγείρονται στην
Μακεδονία κατά των Τούρκων – Οι Έλληνες στον Πολύγυρο κυριεύουν
το διοικητήριο στις 17 Μαΐου 1.821μ.α.χ.χ.

Σελίδα 222
Ταύτα μαθών ο μουτεσελίμης της Θεσσαλονίκης έγεινε διά μιάς θηρίον. εσούβλισε τους δυστυχείς ομήρους των επαρχιών, καί απεκεφάλισε τον επίσκοπον Κυτρών, τον Χριστόδουλον Μπαλάνον, τον Χρήστον Μενεξέν καί τον Κυδωνιάτην. δισχιλίους δε άλλους Χριστιανούς εφυλάκισεν εν τώ ναώ καί τή αυλή της μητροπόλεως καί εγύμνωσε πολλάς οικίας. Είχαν δε οι Τούρκοι συμπράκτορας θερμούς εν ταίς περί ών ο λόγος αθεμιτουργίαις των καί τους κατοικούντας την πόλιν πολυαρίθμους Εβραίους οπλοφορήσαντας καί αυτούς κατά των Χριστιανών.



Απόσπασμα 2:Νίκη των Τούρκων κατά του οπλαρχηγού Χάψα.
Σελίδα 223
Εντεύθεν εμψυχωθέντες καί οι Τούρκοι της Θεσσαλονίκης, παραλαβόντες καί τους Εβραίους, επροχώρησαν καί αυτοί μέχρι των Βασιλικών, 4 ώρας μακράν της
Θεσσαλονίκης, όπου ηύραν 200 Έλληνας οπλοφόρους υπό τον Χάψαν. Γενναίως
επολέμησαν κατ’ αρχάς οι ολίγοι ούτοι Έλληνες υπό τοιούτον αρχηγόν, αλλ’
ενικήθησαν διά τον μικρόν αριθμόν των, καί ετράπησαν επί τέλους εις φυγήν. Εξήντα εφονεύθησαν εξ αυτών, εν οίς καί ο πολλού επαίνου άξιος αρχηγός των. Οι δε
Τούρκοι καί οι Εβραίοι, εμβάντες εις την κώμην, την έκαψαν, φονεύσαντες καί
ανδραποδίσαντες τούς κατοίκους της.

Β΄ ΤΟΜΟΣ

Απόσπασμα 3: Απελευθέρωση της Τριπόλεως
(23 Σεπτεμβρίου 1.821μ.α.χ.χ.).
Σελίδες 100-101
Διά ταύτα η ημέρα της αλώσεως της πρωτευούσης της Πελοποννήσου ήτον ημέρα καταστροφής, πυρκαϊάς, λεηλασίας καί αίματος. Άνδρες, γυναίκες, παιδία, όλοι
απέθνησκαν, άλλοι φονευόμενοι, άλλοι εις τας αναφανείσας εν τη πόλει φλόγας
ριπτόμενοι, καί άλλοι υπό τα στεγάσματα καί τα πατώματα των καιομένων οικιών
καταθλιβόμενοι. η δίψα δε της εκδικήσεως έσβυε την φωνήν της φύσεως. Εν ταίς
οδοίς, εν ταίς πλατείαις, παντού δεν ηκούοντο ειμή μαχαιροκτυπήματα, πυροβολισμοί, πάταγοι πιπτουσών οικιών εν μέσω των φλογών, φρυάγματα οργής, καί γόοι θανάτου. Eν ενί λόγω εστρώθη πτωμάτων η γη της πόλεως εκείνης, καί οι περιφερόμενοι πεζοί καί ιππείς δεν επάτουν ειμή αποθνήσκοντας ή αποθανόντας. Εφαίνοντο δε οι Έλληνες ως θέλοντες να εκδικηθώσιν εν μια ημέρα αδικήματα τεσσάρων αιώνων.
Εντός της Τριπολιτσάς ήσαν καί Εβραίοι, οι οποίοι επί λόγω της εν
Κωνσταντινουπόλει καί αλλού κακής προς τους Χριστιανούς διαγωγής των ομοθρήσκων των όλοι κατεστράφησαν, οι μέν διά του σιδήρου, οι δε διά του πυρός, εκτός του καλουμένου Χανέν γνωστού διά την αγαθότητά του καί των περί
αυτόν…Διακόσιοι ήσαν οι εν μέσω της αλληλομαχίας πεσόντες Έλληνες.
δεκακισχίλιοι δε πάσης ηλικίας συμπαραλαμβανομένων καί των Εβραίων οι
απολεσθέντες Οθωμανοί καί Οθωμανίδες. οι δε λοιποί ηχμαλωτίσθησαν.


Απόσπασμα 4:Απόπειρα απελευθερώσεως του Ναυπλίου καί αποτυχία
της.
Σελίδα 135
Τρείς ώρας επέμεναν γενναίως μαχόμενοι καί πυροβολούμενοι οι φιλέλληνες, οι τακτικοί καί τινες μη τακτικοί επ’ ελπίδι να εισπλεύση μετ’ ολίγον ο στολίσκος υπό την συνήθη απόγειον αύραν, καί ν’ αποβιβάση τους Κρανιδιώτας καί λοιπούς επί του παραθαλασσίου. Αλλ’ αφ’ού πάσα περί αποβάσεως ελπίς διά την πάντοτε
επικρατούσαν αντίπνοιαν εψεύσθη, διετάχθη η ανάκλησις, καί οι μαχόμενοι καταλιπόντες τας κλίμακας απεχώρησαν. Είκοσι εσκοτώθησαν εν οίς καί ο
σημαιοφόρος Δοράτος καί ο λοχαγός Λίχιγγ(Liching) αποκοπέντων των δύο ποδών του, καί σαράντα περίπου επληγώθησαν, εν οίς καί ο Γουβερνάτης, ο Περσάτης καί τις υποπλαρχηγός Γκελμπερής, όστις κοπέντος του ποδός του απεκομίσθη εις το
φρούριον, καί παραδοθείς είς τινας Εβραίους απέθανε βασανιζόμενος. οι πλείστοι δε
των φονευθέντων καί πληγωθέντων ήσαν τακτικοί καί φιλέλληνες.

Απόσπασμα 5:Οι Εβραίοι καί οι Τούρκοι στην Νάουσα
Σελίδες 182-183
Μεγάλα τα παθήματα των κατοίκων καί μεγάλη η καταστροφή των μερών εκείνων. Πεντακισχίλιοι εφονεύθησαν καί ηχμαλωτίσθησαν εν τη Ναούση καί άλλοι τόσοι έπεσαν εις χείρας των εχθρών περί τον Παλαιόπυργον. πολλοί των συλληφθέντων εβασανίσθησαν ανηλεώς. ποσώς το γυναικείον φύλον δεν εκίνησε τους εχθρούς εις συμπάθειαν. πολλαί γυναίκες εις τας φλόγας ερρίφθησαν, έγκυοι εξεκοιλιάσθησαν, τέκνα έμπροσθεν των γονέων εσφάγησαν, βρέφη από των τραχήλων των μητέρων αυτών εκρεμάσθησαν, παρθένοι καί μητέρες αγκαλοφορούσαι τά τέκνα των έπεσαν αυθόρμητοι εις την πλησίον του Παλαιοπύργου λίμνην το Μαύρον νερόν καί
επνίγησαν εις αποφυγήν ατιμίας καί βασάνων. τόσον θηριώδεις εφάνησαν οι νικηταί. Πάμπολλοι δε Εβραίοι ένοπλοι καί πολύδιψοι Χριστιανικού αίματος παρηκολούθουν τον Τουρκικόν στρατόν ως εκούσιοι δήμιοι. Ούτοι έλκοντες έξω της πόλεως τους Χριστιανούς τους ερροπάλιζαν εν πρώτοις κατακέφαλα, καί πίπτοντας κατά γης τους έσφαζαν ως τους βόας…οι δε επιζήσαντες τρισάθλιοι Χριστιανοί δεν είχαν που την κεφαλήν κλίναι, διότι εκατόν είκοσι κωμοπόλεις, χωρία, καί ζευγολατεία των μερών εκείνων απετεφρώθησαν.

Απόσπασμα 6:Η σφαγή της Χίου καί οι Εβραίοι
Σελίδα 204
Η δουλειά των Εβραίων, με εντολή του πασά μετά την σφαγή.
Τα δε πτώματά των έρριψεν όλα διά χειρός των Εβραίων εις την
θάλασσαν.

Και ενώ όλοι οι Εβραίοι της Ελλάδος συμπαρατάσσονταν με τους
Τούρκους, υπήρξε μία αντίφαση. Την οποία θα παραθέσω για να κρίνετε
με βάση καί αυτήν την συνολική θέση εικόνα των Εβραίων ως προς εμάς.


Καί να το σχετικό απόσπασμα
Γ΄ ΤΟΜΟΣ

Απόσπασμα 7:Η στάση ενός Εβραίου ραβίνου καί οι φιλελληνικοί έρανοι.
Σελίδες 259-260
Εν τούτοις όσον επερίσσευαν τα δεινά των Ελλήνων τόσον επεκτείνετο καί η υπέρ αυτών συμπάθεια των λαών. φιλελληνικαί εταιρίαι παρ’ όσας άλλας ανεφέραμεν εσυστήθησαν εν τω μεταξύ τούτω καί εις άλλα μέρη. έρανοι εγένοντο υπέρ των Ελλήνων καί εν αυταίς ταις Ινδίαις. καί τινες παρευρισκόμενοι εν Καλκούττη Σίναι συνέφεραν καί αυτοί κινηθέντες εις συμπάθειαν εξ όσων ήκουαν. εκάλεσε καί ο εν Βεστφαλία Ραβίνος Ελβίγγος τους ομοθρήσκους του εις συνεισφοράν.

Η απορία μου είναι η εξής:όπως συνάγεται από τις προηγούμενες πηγές, οι Εβραίοι της Ελλάδος συμμαχούσαν με τους Τούρκους, κατά των Ελλήνων. Πώς λοιπόν αυτός,
καλούσε τους Εβραίους της Βεστφαλίας να υποστηρίξουν τους Έλληνες; Στρεφόταν
κατά του έθνους του ή μετείχε κάποιου σχεδίου για την διάβρωση καί την υπονόμευση του Ελληνικού αγώνα;

Με εξαίρετη τιμή

Αντίοχος Αχαρνεύς