Διονύσης Σαββόπουλος.

Σκέφτηκα να γράψω κάτι για τον Σαββόπουλο που δεν μου βγαίνει να τον πω κύριο. Θα ήταν σαν να λέω κύριο έναν κολλητό μου. Έχω δοκιμάσει να γράψω πολλές φορές κάτι γι αυτόν, πάντα πιωμένος, ποτέ άλλοτε δεν τολμώ. Μόνο τότε είμαι αρκετά αλλαζόνας. Καταλήγω να πληκτρολογώ στίχους του, και να μην έχω να προσθέσω τίποτα. Μετά τα σβήνω.
Τελικά το μόνο που μπορώ να γράψω είναι ένα Ευχαριστώ.

Χριστούγεννα !!!

Αυτή είναι η καλύτερη, μάλλον η μόνη γιορτή που συμμετέχω. Και δεν έχει σχέση με τον χριστιανισμό για μένα, όσο κι αν φαίνεται περίεργο σε κάποιους. Εϊμαι σίγουρος όμως οτι πολλοί το βλέπουν σαν εμένα. Τα Χριστούγεννα για μένα έχουν να κάνουν με τα βαθυ κόκκινα φώτα και τα στολίδια. Με μία γαλήνια ατμόσφαιρα που την χαιδεύουν τα φωτάκια καθώς αναβοσβήνουν. Με παιδάκια που χοροπηδάνε μπροστά στις βιτρίνες μαγεμένα από την πιθανότητα να αποκτήσουν το αγαπημένο τους παιχνίδι.
Με μιά γλυκιά αναμονή στο σκοτάδι μήπως και εμφανιστεί ο Άη Βασίλη. Ένας Άη Βασίλης μαγικός και γενναιόδωρος, και όχι βρωμισμένος από την θρησκεία. Ένας μαγικός άνθρωπος με ιπτάμενο έλκηθρο που όλο το χρόνο φτιάχνει παιχνίδια για να τα μοιράσει όλα σε μία νύχτα. Αποσυνδεδεμένος απο οποιαδήποτε θρησκεία είναι ο Άη Βασίλης, γι αυτό και πάει σε όλ ατα παιδάκια του κόσμου.
Ο βρωμο ξυπόλητος νόθος "σωτήρας" δεν έχει καμία σημασία για μένα στα χριστούγεννα, παρόλο το όνομα. Αλλιώς θα τα βρώμιζε κι αυτά.
Χριστούγεννα είναι το χαμόγελο των δικών σου, εκείνο που σε κάνει να ψυλιάζεσαι οτι ένα δώρο για σένα είναι κρυμμένο κάπου στο σπίτι.
Τα Χριστούγεννα είναι η μόνη εποχή που τα παιδιά νιώθουν ασφάλεια στο σκοτάδι, γιατί ξέρουν οτι σε λίγο θα νιώσουν το χάδι των βαθυ κόκκινων φώτων. Γιατί ξέρουν οτι το σκοτάδι αυτές τις μέρες το μόνο που κρύβει είναι η μυστηριώδης άφιξη και αναχώρηση του Άη Βασίλη!

Δώρο στον Νίκο Δήμου

Ελπίζω να σου φανεί χρήσιμο σύντομα.

Διάστημα

Με απασχολεί ακόμη εκείνο το όνειρο. Ένας περιορισμένος χώρος, και μία μικρή πόρτα που εμποδίζει το κενό να σε ρουφήξει σε ένα θάνατο ασφυξίας λίγο πριν εκραγείς από την έλλειψη εξωτερικής πίεσης.

Μην ανοίγετε τα χριστουγέννιατικα δώρα νωρίτερα.

Στις 5 Δεκεμβρίου μητέρα κάλεσε την αστυνομία η οποία και συνέλαβε τον 12 χρονο γιό της επειδή έψαξε το σπίτι της γιαγιάς του, βρήκε το χριστουγεννιάτικο δώρο του, το άνοιξε και έπαιξε. Συνέβη, που αλλού, σε πολιτεία της Αμερικής την Νότια Καρολίνα. Ασκήθηκαν κατηγορίες μικροκλοπής και το παιδί έμεινε στο αστυνομικό τμήμα μέχρι το απόγευμα οπότε και το πήρε η μητέρα του.
Η γενικότερη παραβατική συμπεριφορά του ανηλίκου οδήγησε την μάνα του σε αυτή τη λύση σε μία προσπάθεια εκφοβισμού.

Η σφαγή των ονείρων

Όταν είδα το Top Gun αποφάσισα να γίνω πιλότος. Οι βαθμοί μου σε όλα τα μαθήματα που απαιτούσε η 1η δέσμη, στην οποία ήταν η σχολή Ικάρων ανέβηκαν από το 10 στο 19 σε ένα τρίμηνο, ναι δεν κάνω πλάκα, και η Λίλα ήταν η δική μου μέλλουσα Kelly Mc Gillis (βαριέμαι να δω τώρα πως γράφεται σωστά). Στην πορεία μου βγήκε μία οριακή μυωπία, αρκετά χαμηλή για να μην φοράω γυαλιά, αλλά απαγορευτική για την Σχολή Ικάρων, και οι στόχοι άλλάξαν από την Σχολή Ικάρων σε οποιοδήποτε πανεπιστήμιο της 4ης δέσμης.
Πέρασα τελικά στο Πάντειο, σχολή δημόσιας διοίκησης. Μία γενικότερη κατάσταση ηττοπάθειας με κατέβαλε, βρήκα μια γκόμενα και συζούσα μαζί της για ένα χρόνο, τον πρώτο χρόνο που πέρασα στο Πάντειο, δεν ασχολήθηκα άλλο με τις σπουδές.
Τώρα οι φίλοι μου, μία παρέα που κρτάει από το Λύκειο με αντιμετώπιζουν υπεροπτικά. Ένας από αυτούς υποδιευθυντής στην τράπεζα, τον έβαλε ο πατέρας του εκεί. Ο άλλος δουλεύει στην λαική, άδεια που κληρονόμησε παό τον πατέρα του. Δουλεύει 4 μέρες την βδομάδα και αγόρασε 2 αμάξια και νοικιάζει σπίτι για να μην μένει στο δικό του με την μάνα του. Ένας άλλος κάνει μαθήματα κιθάρας και μένει μόνος του σε σπίτι που του έδωσαν οι δικοί του.
Άνθρωποι που δεν έχουν πάει ποτέ σε μία δουλειά να περάσουν συνέντευξη, βγάζουν περισσότερα, ζούν καλύτερα, με αντιμετωπίζουν σαν/ως αποτυχία. με τρόπο ευγενικό αλλά σαφή. Δεν τους αντέχω άλλο. Το τηλέφωνο μου θα μείνει κλειστό.

Η καραμέλα της μειοψηφίας.

Χθές έβλεπα στις ειδήσεις την συζήτηση για την τελεσίδικη απόφαση δικαστηρίου που αθώωσε χειρούργο γιατρό από την κατηγορία της δωροληψίας.
Τα χρήματα ήταν προσημειωμένα, ο ασθενής στράφηκε εναντίον του γιατρού που συνελήφθη την ώρα της δωροληψίας, και όμως αθωώθηκε.
Όλοι συμφώνησαν οτι η μειοψηφία αυτή των γιατρών που χρηματίζεται αμαυρώνει την εικόνα της μεγάλης μάζας των σκληρά εργαζόμενων γιατρών που δεν παίρνουν φακελάκια.

Αργότερα συζήτησαν και για τους ταξιτζήδες και για την μειοψήφια που κλέβει τους τουρίστες.

Πριν λίγο καιρό βλέπαμε συζητήσεις για την μειοψηφία τψν δασκάλων που κάνει μαθήματα σε φροντιστήρια και ιδιαίτερα με μεγάλη επιτυχία, και όμως η ίδια αυτή μειοψηφία στο σχολείο δεν μπορεί να διδάξει ούτε την προπαίδεια.

Προσπερνάω τα εύκολα ειρωνικά σχόλια για όσους συνεχίζουν να θεωρούν μειοψηφίες όσους τα κάνουν αυτά και έρχομαι σε ένα σοβαρό ερώτημα:

Πως νομοθετείς και πως διώκεις την παρανομούσα πλειοψήφια σε μια δημοκρατία;

Και εντάξει πες οτι καταφέρνεις και οδηγείς στην δικαιοσύνη έναν παραβάτη, τι κάνεις, ως κράτος, όταν το δικαστήριο τον αθωώνει επειδή είναι χειρούργος, και μάλιστα με αοριστίες στην απόφαση όπως "κίνηση κοινωνικής ευπρέπειας" την ώρα που ο ίδιος ο "κοινωνικά ευπρεπούντας" έχει στραφεί εναντίον του γιατρού;

Παρακαλώ περιμένετε...

Την Πέμπτη πέρασα από συνέντευξη για μία δουλειά.
Τιμολόγηση, επικοινωνία με πελάτες, και οργάνωση γραφείου πριν φύγει το χαρτομάνι για το λογιστήριο.
Αν προσληφθώ θα έχω το δικό μου γραφείο, και τις ευθύνες για όλο το συνεργείο φορτηγών. Η συνέντευξη πήγε πολύ καλά, σε σημείο να μου πει ο υπεύθυνος οτι είμαι ο καλύτερος υποψήφιος που είχε δει μέχρι τώρα, και οτι θα έχω νέα μέχρι την Τρίτη ή Τετάρτη. Ελπίζω να γίνει κάτι γιατί δεν πάει άλλο.
Αν δεν πάρω κι αυτή την δουλειά, μετά από συνέντευξη που πήγε τόσο καλά, θα προχωρήσω στο επόμενο σχέδιο.
Καραμπίνα και τράπεζα.
Αφού βρω καμιά δουλειά delivery για να μαζέψω τα λεφτά για την καραμπίνα φυσικά.

Αφιέρωση

Θέλω να αφιερώσω το εξής σε όσους αγόρασαν αυτοκίνητο με τηλέφωνο λίγους μήνες πριν πλημμυρίσει η χώρα τους από κινητά :
ΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ

Γ' Γυμνασίου

Στο καφενείο του Κυρ. Κώστα μαζευόμασταν μερικοί συμμαθητές, ο καθένας μόνος του και παίζαμε. Άλλους τους ήξερα από τα δημοτικό, ένα δημοτικό σχολείο στην αυλή του οποίου μαζευόμασταν άλλες μέρες τα απογευμάτα και παίζαμε μπάσκετ ή ποδόσφαιρο. Κυρίως όταν δεν είχαμε λεφτά για ηλεκτρονικά, δηλαδή τις περισσότερες φορές. Το γυμνάσιο που πηγαίναμε ήταν στον ακριβώς απέναντι δρόμο.

Εκείνη η μέρα ήταν καλή μέρα. Ικανοποιητικοί βαθμοί στον έλεγχο που πήραμε στο σχολείο, καλό χαρτζηλίκι. Εϊχα λεφτάγια αρκετούς γύρους στο μηχάνημα, και για coca cola ! Μπαίνοντας, κατ ευθείαν στον Κυρ. Κώστα, για ψιλά. Ηλικίωμενος κύριος, αξιοπρεπής, δεν είχε πολλά πολλά μαζί μας, την δουλειά του αυτός, την δική μας εμείς. Ούτε παράπονα για φωνές, ούτε κανένα ύφος δυσαρέσκειας. Καμία παρατήρηση που και που για το χτύπημα στα κουμπιά των ηλεκτρονικών λίγο μετά που έφευγε ο τεχνικός, πάντα με τρόπο που δεν ενοχλούσε. Άρχοντας ο Κυρ. Κώστας

Παίρνω λοιπόν την coca cola μου, γυάλινο μπουκάλι, από το ψυγείο, και κάθομαι στο παιχνίδι που αποφάσισα να παίξω. Μία σκιά απλώθηκε απο πάνω μου. Πίσω μου στεκόταν ο Γιάννης, μασουλώντας ένα σάντουιτς ψημένο.
-Τι έγινε; Ρωτάω γυρνώντας πάλι μπροστά μην χάσω
-Καλά, χωρίς να σταματήσει να μασουλάει
Ήμουν στην δεύτερη πίστα. Προς το τέλος και κοντά στην είσοδο για την τρίτη. Δύσκολη πίστα η τρίτη, το Boss ήθελε να το χτυπάς μία φορά, μετά να απομακρύνεσαι και να αποφεύγεις τις βλεγόμενες μπάλες που εκτοξευε και πάλι από την αρχή.
-Έμαθες τα νέα; χωρίς να σταματήει να μασουλάει
-Ποιά νέα; Γύρισα και κοίταξα, είχε αρχίσει το animation της εισαγωγής στην τρίτη πίστα και είχα χρόνο.
-Πέθανε ο Μουγγολιάς,. χωρίς να σταματήσει να μασουλάει
-Έλα ρε;
-Ναι. χωρίς να σταματήσει να μασουλάει
-Είσαι για ποδοσφαιράκι διπλό μόλις τελειώσω;
-Άντε τέλειωνε και κατεβάζοντας το χέρι με το σάντοιτς πήγε να κάτσει στο ποδοσφαιράκι μην το πιάσει κανείς άλλος.

Είχε νυχτώσει όταν βγήκα από τα ηλεκτρονικά. Βαριόμουν πάντα στον δρόμο όταν περπατούσα μόνος. Όταν ήταν νύχτα έπλαθα σενάρια. Κάποιες φορές μου ορμούσαν 5 άτομα να με ληστέψουν και φυσικά τους έδερνα όλους. Άλλες φορές συναντούσα την Λίλα και πηγαίναμε σπίτι της (οι γονείς της έλειπαν φυσικά), όπου μας ζήλευαν και οι καλυτεροι σεναριογράφοι τσόντας. Κάποιες φορές έβρισκα αυτούς τους 5 να προσπαθούν να βιάσουν την Λίλα, εγώ την έσωζα κι αθτή με αγαπούσε για πάντα ! Φυσικά την επόμενη μέρα έλεγε σε όλο το σχολείο τι έγινε και γινόμουν ήρωας για όλους.

Λίγο πριν κοιμηθώ αναρωτήθηκα αν ο Γιάννης σοβαρολογούσε και μετά λογικεύτηκα.

Στην πόρτα του σχολείου υπήρχε ένα κηδειόχαρτο με το όνομα Αλέξανδρος Μουγγολιάς. Κλάμματα από μερικούς συμμαθητές, βρισιές στους δασκάλους που του έβαλαν κακούς βαθμούς.
Η άποψη που επικράτησε ήταν οτι πήγε να τρομάξει τους γονείς του οτι θα αυτοκτονήσει για να μην τον μαλλώσουν και γλυστρισε το σκαμνί. Είχε κάνει και ένα κατασκεύσμα κάτω από το μπουφάν του (το φορούσε όταν πέθανε), με μία κρεμάστρα για να τον συγκρατήσει, αλλά δεν πέτυχε.

Κλάμματα λοιπόν και φασαρία. Κυκλοφόρησε ένα ανυπόγραφο χαρτί που έβριζε τους δασκάλους την επόμενη μέρα της κηδείας, (στην οποία πήγαμε όλοι, ήταν και κατι δημοσιογραφίσκοι εκεί πέρα, μία που είδα είχε μαζίτ ης τα ψώνια της και έψαχνε μέσα στις σακκούλες να βρει ένα μαγνητοφωνάκι), κάποιοι είπαν οτι το έγραψα εγώ, άλλοι οτι το έγραψε ο Μαρίνος, Ποτέ δεν ενδιαφέρθηκα να μάθω.

Το κλίμα ήταν ακόμη φορτισμένο. Μόλις χθες πήγαμε στην κηδεία του συμμαθητή μας
Στην αίθουσα μπήκε ο παπάς, ο κύριος Τζορμπατζόγλου(κύριο τον αποκαλούσαμε όλοι όπως τους υπόλοιπους καθηγητές), είχαμε θρησκευτικά την πρώτη ώρα.
Ο κύριος Τζορμπατζόγλου έπαιζε πάντα με ένα από κείνα τα φιδάκια, φτιαγμένα από πολλές μικρές χαντρούλες, που πονάει αρκετά αν σε χτυπήσει στο δέρμα, ειδικά αν κάνει κρύο. Μας έδινε καμία όταν περνούσε δίπλα μας στα διαλλείματα. Η όλη φάση είχε πλάκα καθώς σπρώχναμε κοντά του όποιον δεν τον είχε δει να πλησιάζει για να την φάει από το φιδάκι. Το είχε μαζί του και στην κηδεία.

Κάθησε στην αίθουσα, μας έριξε μια ματιά και άνοιξε το μπλοκάκι με τα ονόματα για να μας εξετάσει. Σταμάτησε σε μια σελίδα και ψάχνοντας την αίθουσα με τα μάτια είπε:

Μουγγολιάς.

Η παγωμάρα εκείνης της στιγμής είναι έντονη και τώρα, που γράφω αυτές τις λέξεις.